Monitoring

METODY PRACY

Pedagogika Montessoriańska

Pedagogika Montessoriańska jest skierowana do dzieci w każdym wieku rozwojowym. Ma na celu ukształtować dziecko na samodzielnego, pełnowartościowego człowieka, pełnego sił i wiary w siebie, zdolnego świadomie dokonywać wyborów.

Cechy Pedagogiki Montessori

  • rozwija indywidualne cechy osobowości dziecka
  • kształtuje i formuje postawę oraz światopogląd
  • rozwija samodzielność i wiarę we własne umiejętności
  • uczy koncentracji uwagi, ćwiczy umiejętność skupienia i pamięć
  • uczy szacunku do innych, siebie samego i do pracy
  • jest skierowana na dziecko
  • respektuje jego potrzeby i zainteresowania
  • uczy prawidłowych relacji z otoczeniem
  • uczy współpracy i współdziałania
  • czerpie z naturalnej ciekawości dziecka otaczającym je światem

Jedną z głównych zasad pedagogiki Montessori jest: Pomóż mi, bym zrobił to samodzielnie

Tradycyjne rozumienie

Tradycyjne rozumienie inteligencji przedstawia ją jako zespół określonych zdolności do postrzegania świata, uczenia się i przekształcania rzeczywistości.

Howard Gardner wykazał współistnienie ośmiu równouprawnionych komponentów ludzkiej osobowości rozumianych jako inteligencje wielorakie. Są to

  • inteligencja językowa czyli zdolność pojmowania i wyrażania rzeczywistości poprzez słowo, rytm
  • inteligencja muzyczna dominująca u osób przyswajających wiedzę poprzez rytm, dźwięk, muzykę
  • inteligencja ruchowa czyli zdolność doświadczania rzeczywistości poprzez ruch
  • inteligencja matematyczno-logiczna czyli zdolność do postrzegania świata w sposób logiczny, uporządkowany
  • inteligencja wizualno-przestrzenna czyli zdolność do myślenia obrazowego, dobra orientacjaw przestrzeni, połączona ze zdolnościami konstrukcyjnym
  • iinteligencja przyrodnicza rozumiana jest jako szczególna wrażliwość na przyrodę, ciekawość praw natury i pozytywny stosunek emocjonalny do niej
  • inteligencja intrapersonalna czyli sposób postrzegania samego siebie, analizowania swoich uczuć i świadomość swego wpływu na otoczenie
  • inteligencja interpersonalna to zdolność do współżycia w grupie

Teoria inteligencji wielorakich pozwala dostrzec, że każde dziecko jest zdolne w specyficzny dla niego sposób i każde może osiągać sukcesy.       

Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu została opracowana przez prof. dr hab. Martę Bogdanowicz, specjalistę w zakresie psychologii klinicznej dziecka, profesor w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego, członkinię wielu towarzystw naukowych, także międzynarodowych.

W jej założeniach leży usprawnienie i koordynacja, czyli integrowanie funkcji wzrokowo-słuchowo-ruchowych, a także harmonizowanie wszystkich funkcji psychomotorycznych. Dzięki tej integracji dochodzi do wykształcenia prawidłowej orientacji czasowo-przestrzennej, możliwości wykonywania ruchów dowolnych, coraz lepiej zorganizowanych, zlokalizowanych w określonej przestrzeni i czasie.

Metoda dobrego startu oprócz rozwijania percepcji, motoryki i integracji percepcyjno-motorycznej kształci też zdolność rozumienia i operowania symbolami abstrakcyjnymi. Są to funkcje, które leżą u podstaw złożonych czynności czytania i pisania. Zespołowa forma prowadzenia zajęć ułatwia nawiązanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania dzieci mające trudności w przystosowaniu się lub zaburzone emocjonalnie.

Zajęcia MDS przebiegają według stałego schematu:

Zajęcia wprowadzające – dzieci usprawniają niektóre funkcje psychomotoryczne, głównie językowe, motorykę oraz orientację w schemacie ciała i przestrzeniZajęcia właściwe – zawierają trzy rodzaje ćwiczeń:

  • ćwiczenia ruchowe
  • ćwiczenia ruchowo – słuchowe
  • ćwiczenia ruchowo – słuchowo – wzrokowe

Zajęcia końcowe –  zajęcia wyciszające, relaksacyjne 

Jest przeznaczona dla dzieci od trzeciego roku życia. Służy przygotowaniu do czytania i pisania, profilaktyce trudności w ich opanowaniu, a także terapii dysleksji rozwojowej.

W formie zabawy, angażując jednocześnie wiele zmysłów dziecka:

MDS sprzyja uczeniu się liter, spełnia rolę profilaktyczną, zapobiegając wystąpieniu dysleksji rozwojowej, czyli specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu.

Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne

Co to jest Ruch Rozwijający?

Naturalne, proste i uniwersalne zabawy ruchowe podczas których dochodzi do tworzenia się i umacniania więzi społecznych, dające szansę przeżycia radości i dzielenia jej z innymi.

Jak działa Ruch Rozwijający?

  • Wspomaga i stymuluje rozwój dziecka i jego obrazu samego siebie oraz orientacji we własnym ciele.
  • Zwiększa świadomość przestrzeni i orientacji w niej.
  • Pomaga budować pozytywne związki w sposób nieprzymusowy, niezagrażający dziecku.
  • Powoduje wzrost koncentracji uwagi.
  • Poprawia koordynację, celowość ruchów.
  • Zaspokaja potrzebę kontaktu i współdziałania z drugim człowiekiem.

Metoda W. Sherborne we wspomaganiu rozwoju dziecka

Opracowany w latach sześćdziesiątych przez W. Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi. Z tak zwanego baraszkowania, które pojawia się we wczesnym dzieciństwie każdego zdrowego dziecka i w każdej – normalnej rodzinie, stworzyła ona system terapeutyczny. Genialność tej metody polega właśnie na jej prostocie i naturalności. Ma on zastosowanie we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dzieci i w korygowaniu jego zaburzeń.

Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch:

Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i związku z tym możliwości ruchowych. Ponieważ dzięki temu zaczyna mieć ono zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Dlatego dziecko czuje się w niej bezpiecznie, staje się bardziej aktywne,
przejawia większą inicjatywę, może być twórcze.

Klasyfikacja związków międzyludzkich ze względu na typ ruchu (R. Laban):

Ruch „z” to takie ćwiczenia ruchowe, w których jeden z partnerów jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem niego. Wymaga to ze strony aktywnego partnera zrozumienia potrzeb i możliwości drugiej osoby, a ze strony partnera pasywnego – całkowitego zaufania do osoby aktywnej.

Ruch „przeciwko” to ćwiczenia ruchowe, których celem jest uświadomienie uczestnikom ich własnej siły przy współdziałaniu z partnerem. Te ćwiczenia powinny być pozbawione agresji. Dlatego nie jest wskazane pobudzanie do przyjmowania postaw konkurencyjności, niewłaściwe jest więc także wyłanianie zwycięzców i pokonanych. Najlepiej, aby osoby pracujące w parze na zmianę przyjmowały rolę aktywną (atakującego) i bierną (broniącego się).
Ćwiczenia „przeciwko”, mające charakter zabaw pseudoagresywnych, umożliwiają dzieciom poznanie własnych i cudzych sposobów reagowania, uczą radzenia sobie w sytuacji konfliktu, uświadamiają emocje. Świadomość ta pozwala kontrolować swoje emocje (np. przezwyciężyć lęk) i zachowania (szczególnie zachowania zaczepno obronne). Korzystnie oddziałuje tu wprowadzenie reguł zachowania (kontraktów), np. jestem silny, ale delikatny, nie obrażam się, gdy przegram, nie śmieję się z pokonanego, nie zawsze muszę być
lepszy, itp.

Ruch „razem” to takie ćwiczenia ruchowe, które wymagają jednakowego zaangażowania partnerów. Ćwiczenia te prowadzą do wytworzenia harmonii i równowagi. Udział w nich pomaga wzajemnego zaufania, zrozumienia, współpracy i równego wkładu wysiłku fizycznego, o jest warunkiem osiągnięcia sukcesu.